สวัสดีครับ มาพบกันอีกเช่นเคย เมื่อถึงเดือนเมษายน ก็เป็นช่วงฤดูกาลที่นักเรียน นักศึกษาไทยที่จะเดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศญี่ปุ่นกันเป็นส่วนใหญ่ และเป็นเพราะต้องจากไกลบ้านกันไป บ้างก็ถือว่าได้โอกาสตีปีกเป็นอิสระ บ้างก็คิดว่าเมื่อต้องจากบ้านไปไกล ฉะนั้นสิ่งที่จะช่วยให้หายคิดถึงบ้านและทำให้ทางบ้านหายกังวลก็คือ ข้าวของที่หอบบรรจุกระเป๋ามาจากเมืองไทย ยิ่งรู้ว่าต้องห่างไกลบ้านมานาน ข้าวของสัมภาระ(เรียกเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า 荷物：にもつ อ่านว่า “นิโมะซึ”) ก็ต้องมากเป็นธรรมดา

荷物：にもつ

เมื่อเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่นแล้วปัญหาอย่างหนึ่งก็คือ ของที่หอบข้ามน้ำข้ามทะเลนั้นจะหอบไปให้ถึงที่พักของตนได้อย่างไร ซึ่งบางคนอาจจะมีรถมารับถึงสนามบิน บ้างก็นั่งรถประจำทางหรือรถไฟ ซึ่งการขนสัมภาระในจำนวนมากๆก็ไม่สะดวกในการเดินทางที่ต้องเปลี่ยนรถบ่อยๆ ดังนั้นในสนามบินจะมีจุดที่รวบรวมเอาบริษัทที่ให้บริการส่งของมาให้บริการเพื่อความสะดวก โดยเรียกบริการเหล่านี้ว่า 宅配 ： たくはい อ่านว่า takuhai “ทะคุฮะอิ”

宅 ： たく

配：はい

คำว่า 宅 ： たく “ทะคุ” แปลว่า บ้าน มักจะใช้ในรูปแบบเช่น บ้านของคุณทะนะกะ ก็จะใช้ว่า 田中さんのお宅 อ่านว่่า “ทะนะกะซังโนะโอะทะคุ” คำว่า さん “ซัง” ใช้เติมต่ิอท้ายชื่อคนหมายถึงคุณ の “โนะ” แปลว่า ของ ส่วนคำว่า お “โอะ” ใช้เติมหน้าคำเพื่อแสดงความสุภาพ ในที่นี้ใช้ิแสดงความสุภาพของบ้าน นอกจากนี้คำว่า おたく “โอะทะคุ” ในบทสนทนายังอาจจะหมายถึง คุณ หรือผู้ที่สนทนาด้วยก็มี

ส่วนคำว่า 配：はい อ่านว่า “ฮะอิ” เป็นการอ่านแบบ องโยะมิ โดยจะิอ่านแบบคุงโยะมิในรูปแบบ 配る：くばる ว่า “คุบะรุ” แปลว่า แจกจ่าย

เช่น แจกกระดาษทิชชู เรียกว่า ティッシュ อ่านว่า “ทิชชูึโอ๊ะคุบะริ” คำว่า ティッシュ “ทิชชู” แปลว่่า กระดาษทิชชู คำว่า を “โอ๊ะ” เป็นคำช่วยนำหน้าคำกริยา ซึ่งการแจกทิชชูที่มีโฆษณาอยู่จะพบเห็นบ่อยในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะเรียกว่า อาชีพจิงโจ้ เพราะลักษณะการแจกของเหมือนกับขาหน้าของจิงโจ้นั่นเอง

การส่งของหรือสัมภาระจนถึงบ้านนั้น เป็นบริการทีี่ให้ความสะดวก อย่างมากในกรณีืที่มีข้าวของมาก โดยจะมีบริการหลายบริษัทตามความเชื่อถือ น้ำหนักที่รับได้ อัตราค่าขนส่ง ระยะทางที่ต้องการให้ขนส่ง การรวมการประกันการแตกหักของของ ส่วนใหญ่มักจะถูกถามว่า 割れ物ありますか ： われものありますか อ่านว่า “วะเระโมะโนะอะริมะสุกะ”

あります

か

โดยค่าบริการต่อสัมภาระหนึ่งชิ้น ( น้ำหนักประมาณไม่เกิน 35กิโลกรัม ) ประมาณ 1600 เยนขึ้นไป ถ้าเป็นบริเวณใกล้ ๆ สัมภาระนั้นจะถูกส่งให้ในวันเดียวกันหรือวันรุ่งขึ้น และสามารถกำหนดเวลาได้ว่าให้ส่งตอนเวลาช่วงใดตามความสะดวกของผู้ีรับ อาจเป็นระหว่างช่วงเช้า ( 午前 อ่านว่า “โกะเซน”) หรือร่วงช่วงกลางวัน ( 午後 อ่านว่า “โกะโกะ”) หรือว่าช่วงเย็น ( 夕方 อ่านว่า “ยูกะตะ”) หรือกลางคืน ( 夜 อ่านว่า “โยะรุ”) ซึ่งจะแตกต่างจากสมัยก่อนที่เลือกเวลาไม่ได้

午後：ごご

夕方：ゆうがた

夜：よる

เมื่อพูดถึงของที่ขนมาจากเมืองไทยแล้วทำให้นึกถึงสมัยตอนที่มาญี่ปุ่นใหม่ ๆ ด้วยความที่ต้องห่างบ้านมานาน สิ่งที่จะคิดถึงเป็นอย่างมากก็คือของกิน น้ำพริก อาหารแห้ง และที่สำคัญคือ ผลไม้ ซึ่งในปัจจุบันการตรวจสัมภาระโดยเฉพาะผลไม้นั้นค่อนข้างเข้มงวดกว่าสมัยก่อน เคยมีรุ่นพี่เล่าให้ฟังว่า มีรุ่นพี่อยู่คนหนึ่งได้สร้างวีรกรรมโดยการขนเอามะม่วงมาจากเมืองไทยแต่ดวงไม่ดี ไม่ผ่านตอนตรวจคนเขาเมือง จึงทำการเอามีดนำขึ้นมาด้วยความโมโห แต่ไม่ได้เอามาจี้หรือก่อการณ์ร้าย ที่สนามบินอย่างที่คิดนะครับ แต่เอามีดนั้นมาปอกมะม่วงรับประทานตรงนั้นเลยแถมแสดงถึงความมีน้ำใจ โดยการเรียกพนักงานตรวจคนเข้าเมืองให้รับประทานด้วยจนหมด ซึ่งวีรกรรมนี้ก็ถูกกล่าวขานสืบต่อกันมาเรื่อยๆ

ในปัจจุบันการส่งสัมภาระหรือพัสดุไปยังที่ต่าง ๆ เป็นธุีรกิจที่เติบโตมากในช่วงสี่ห้าปีที่ผ่านมา การส่งของที่นี่ผู้ส่งมักจะให้ความสำคัญกับพัสดุที่ส่ง ในลักษณะของการห่อ การผนึก การส่งให้ตรงเวลาตามความต้องการของผู้รับ และที่สำคัญคือการระวังเรื่องความสูญหายของของ ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าเอาเป็นตัวอย่างอย่างยิ่ง

เมื่อถึงปลายเดือนมีนาคมจนถึงต้นเดือนเมษายนนอกจากเป็นฤดูที่คนไทยจะมาศึกษาต่อที่ญี่ปุ่นแล้ว ยังเป็นฤดูที่คนไทยที่จบการศึกษาก็ได้เวลากลับบ้านเกิดเช่นกัน เมื่ิอมีผู้ัที่ต้องมาเผชิญโลกใหม่ก็ต้องมีผู้ที่ต้องกลับไปทำหน้าที่ของตนที่ประเทศไทย ทุกอย่างล้วนแล้วเพื่ออนาคตของแต่ละคน โดยผู้ที่มาญี่ปุ่นใหม่ๆอาจจะลำบากในการปรับตัวบ้าง ทางทีมงานก็ขอเป็นกำลังใจและขอให้น้องใหม่สู้กับประสบการณ์ืที่จะมีใหม่ๆในญี่ปุ่น

แล้วพบกันใหม่ครับ