บนรถไฟ มารยาทการใช้โทรศัพท์มือถือก็เป็นสิ่งจำเป็น ป้ายนี้ระบุว่า 「マナーモード」（ manaa moodo ） มาจากภาษาอังกฤษว่า “Manner Mode” แปลตรงตัวก็คือ “ ระบบมีมารยาท” หมายถึงให้เปลี่ยนรูปแบบการใช้โทรศัพท์มือถือเป็นระบบManner

ข้างใต้ระบุเพิ่มเติมว่า 「マナーモードに設定の上、通話はご遠慮ください。」（ manaa moodo ni settei no ue, tsuuwa wa go-enryo kudasai ） หมายถึง “ หลังจากตั้งเครื่องเป็นแบบ Manner แล้วให้งดการสนทนาทางโทรศัพท์”

สำนวน 「ご遠慮ください」（ go-enryo kudasai ） แปลตรงตัวว่า “ โปรดเกรงใจ” แต่จริงๆ แล้วนิยมใช้ในป้ายห้ามมิให้กระทำสิ่งต่างๆ เช่น ห้ามจอดรถบริเวณนี้ บางที่ก็จะเปลี่ยนคำมาใช้ 「ご遠慮ください」 ซึ่งฟังดูนุ่มนวลกว่า

โดยปกติ ในรถไฟ คนญี่ปุ่นจะต้องการความสงบ แต่ละคนก็จะทำอะไรของตัวเองไปเงียบๆ เช่นมองป้ายโฆษณา　, อ่านหนังสือ (ด้วยเหตุนี้หนังสือฉบับพ็อกเก็ตบุ๊คที่เรียกว่า “ บุงโกะ” （文庫： bunko ） จึงขายดี เพราะหยิบจับง่าย ราคาถูก และน้ำหนักเบา) จะมีเสียงคุยก็แต่คนที่ขึ้นมาเป็นกลุ่ม แต่ก็จะคุยเสียงไม่ดัง เมื่อทุกคนมีโทรศัพท์มือถือ การสนทนาทางมือถืออาจจะรบกวนผู้โดยสารอื่นได้ จึงมีการทำระบบ Manner เป็นระบบปิดเสียงโทรศัพท์ และตั้งให้ผู้โทรเข้าฝากข้อความไว้ และสร้างมารยาทไม่คุยโทรศัพท์บนรถไฟขึ้นมา คนไทยบางคนที่ชินกับเสียงคุยกันจ้อกแจ้กบนรถไฟฟ้าในเมืองไทย อาจจะรู้สึกว่ารถไฟในญี่ปุ่นเงียบมากเกินไป

ที่จริงแล้ว การต้องปิดเสียงโทรศัพท์มือถือบ่อยๆ ก็มีผลกระทบต่อธุรกิจโหลดริงโทนที่ญี่ปุ่นที่เรียกว่า “ จักคุเมโล” （着メロ： chaku mero ） ซึ่งย่อมาจากคำว่า 「着信」（ chakushin ： ส่งเข้า ）「メロディ」（ merodi ： เมโลดี้ ทำนอง ） เช่นกัน บริษัทดังกล่าวจึงต้องหันไปผลิตบริการแบบอื่นๆ เช่นจังหวะระบบสั่น หรือรูปส่งเข้าแทน คนญี่ปุ่นจึงไม่ค่อยมีโอกาสจะอวดเสียงริงโทนของตัวเองเหมือนคนไทยเท่าไหร่นัก

着信 ： ちゃくしん

ปุ่ม 「マナー」 ในมือถือ เมื่อกดแล้วจะเข้าสู่ระบบฝากข้อความ และปิดเสียงสัญญาณทั้งหมดยกเว้นระบบสั่น เวลาขึ้นรถไฟ หรือเข้าไปตามโรงมหรสพต่างๆ ต้องกดปุ่มนี้ทุกครั้ง

ป้ายที่สองคือป้ายที่อยู่ข้างกระจกตรงที่นั่งพิเศษ ที่นั่งดังกล่าวจะอยู่บริเวณหัวหรือท้ายตัวรถแต่ละช่วง เป็นที่นั่งพิเศษ แต่เดิมเรียกว่า 「シルバーシート」（ shirubaa shiito ） แปลตรงตัวคือ “ ที่นั่งสีเงิน” （ Silver Seat ） เนื่องจากเป็นที่นั่งที่จัดไว้ให้สำหรับคนชรา แต่ในปัจจุบันได้เพิ่มกลุ่มคนที่สามารถนั่งได้เพิ่มเติม คือ สตรีมีครรภ์ สตรีที่มีทารก และผู้พิการ และในบางสายรถไฟจะเพิ่มผู้ป่วยทางหัวใจด้วย ที่นั่งจะมีสีที่แตกต่างจากที่นั่งปกติ เรียกว่า 「優先席」（ yuusenseki ） “ ที่นั่งพิเศษ” （ คำว่า 優先 หมายถึงการคำนึงถึงลำดับก่อนหลัง ） ที่ป้ายมีเขียนเพิ่มว่า 「おゆずりください」（ o-yuzuri kudasai ） แปลว่า “ โปรดให้ (ที่นั่ง)” 　

「お～ください」（ o----kudasai ） เป็นสำนวนที่แปลว่า “ โปรด, กรุณา” มีความสุภาพมากกว่า 「～てください」（ --te kudasai ）

「ゆずり」（ yuzuri ） มาจาก 「ゆずる」（ yuzuru ） แปลว่า “ ให้” “ มอบให้”

แม้ว่าจะมีป้ายนี้อยู่ แต่ก็มีบ่อยครั้งที่คนนั่งเป็นผู้ใหญ่ธรรมดา เนื่องจากคำว่า “ คนชรา” นั้นคลุมเครือ ไม่มีอะไรบ่งชี้ว่าอายุเท่าไหร่จึงจะเป็นคนชรา เพราะคนญี่ปุ่นอายุยืน บางคนถือว่าอายุ 50 ขึ้นไปจึงจะนั่งที่นั่งพิเศษนี้ได้ แต่บางคนก็ถือว่าต้องผมหงอก ต้องดูไม่แข็งแรง ซึ่งก็ใช้เป็นเกณฑ์ตัดสินไม่ได้เพราะคนญี่ปุ่นที่ผมหงอกตั้งแต่อายุ 30 ก็มี นอกจากนี้ยังอาจจะมีการแย่งที่นั่งพิเศษในหมุ่บุคคลที่ได้สิทธิเหล่านี้ด้วย ปกติในรถ 1 ตู้จะมีที่นั่งพิเศษประมาณ 8 ที่ ผู้เขียนเคยเห็นคนชราทะเลาะกับสตรีมีครรภ์เรื่องที่นั่งนี้ แต่สิ่งที่พบเห็นบ่อยกว่านั้นคือคนปกติที่ไปนั่งแล้วไม่ยอมลุกให้นั่ง 　


เรื่องของการลุกให้นั่งนี้ คนแก่บางคนก็ไม่อยากนั่ง เพราะนั่งแล้วลุกลำบาก ระยะเวลาการโดยสารรถไฟก็ไม่นาน หลายๆ ครั้ง จึงอาจจะเห็นคนเบียดกันเต็มคันรถ แต่ไม่มีใครนั่งที่นั่งที่ว่างก็มี เพราะว่าเดี๋ยวก็จะลง

นอกเหนือจากมารยาทการคุยโทรศัพท์ต่างๆ และข้อตกลงเกี่ยวกับที่นั่งพิเศษแล้ว ยังมีมารยาทบางเรื่องที่ไม่ได้มีป้ายรณรงค์อย่างชัดเจน เช่น มารยาทในการกินอาหาร โดยปกติหากเป็นรถไฟในเมือง มักถือเป็นเรื่องที่ไม่น่ามอง อาจเป็นไปได้ว่า คนญี่ปุ่นปกติค่อนข้างกินเป็นที่เป็นทาง ไม่เดินกินอย่างคนไทย เวลาขึ้นรถไฟจึงมักไม่มีอะไรติดไม้ติดมือให้กินระหว่างโดยสาร จึงไม่มีป้ายงดรับประทานอาหารบนรถไฟอย่างในเมืองไทย แต่เมื่อลองถามคนญี่ปุ่นหลายๆ คน ให้ความเห็นว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำ ยกเว้นกรณีรถไฟตามชานเมืองที่นานๆ จะมาที หรือบนรถด่วนที่แทบจะไม่จอดให้แวะรับประทาอาหารที่ไหนเลย ผู้โดยสารจะเตรียมอาหารกล่องที่เรียกว่า 「弁当」（ bentou ） พกติดขึ้นรถไฟไปด้วย อาหารกล่องส่วนใหญ่ก็มักจะเย็นและจืดชืด เพราะอาหารที่ร้อนๆ เวลากินกลิ่นจะโชย ทำให้รบกวนผู้โดยสารคนอื่น

สำหรับสาวๆ วัยรุ่นญี่ปุ่น ในปัจจุบันก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์มากเรื่องการแต่งหน้าทาปากในขณะโดยสารรถไฟ ถ้ามองกันจริงๆ แล้วการแต่งหน้าก็เป็นการทำกิจกรรมอย่างเงียบๆ ไม่มีเสียงหรือกลิ่นรบกวน ไม่น่าจะแตกต่างจากการอ่านหนังสือ หรือการเสียบหูฟังฟังเพลงแต่อย่างใด แต่สำหรับคนญี่ปุ่นแล้ว ถือว่าการแต่งหน้าไม่พึงกระทำในที่สาธารณะ เป็นเรื่องที่สาวๆ ญี่ปุ่นพึงละอายที่แต่งหน้า เพราะรถไฟไม่ใช่ในบ้านของตน หรือห้องน้ำที่จะแต่งหน้าทาปากโดยไม่สนใจใคร