แล้ววันนั้นก็มาถึง...

เอ๊กซเรย์ปอด + สอบ (อีกห้าบทถัดมา) 

เช้าตื่นมาก็รีบไปที่จุดนัดรวมพลกันที่รร.ก่อนสิบโมง(มีอาจารย์เช็คชื่อเรียบร้อย) พอประมาณสิบโมงกว่าๆก็ออกเดินทาง โดยการเดินเท้าไปกัน เดินซักประมาณเกือบยี่สิบนาทีก็ถึง (เป็นตึกที่ดูไม่เหมือนรพ.เอาซะเลย)

(จริงๆบอยก็ว่าไม่น่าจะใช่ด้วยล่ะ เหอๆๆ)

มีรูปประกอบพร้อมท่าที่ต้องทำในระหว่างการ X-Ray

สาว ๆ เกาหลีในห้องบอย 

พอเข้ามาเค้าก็เรียกชื่อให้ไปนั่งตามลำดับ(บอยเป็นคนที่สาม)
แล้วเข้าไปที่ละสองคนที่ห้องเปลี่ยนเสื้อ ถอดเครื่องประดับที่เป็นโลหะ และเสื้อคลุมออก (ให้เหลือเสื้อตัวเดียวหรือไม่ใส่ได้ก็ยิ่งดี)

(รู้สึกผู้หญิงต้องถอดบราแล้วใส่เสื้อคลุมที่เค้าจัดให้เพราะว่าเค้าคงไม่อยากให้ตะขอบรามันติดน่ะ)

ยืนหน้าเครื่อง เท้าสะเอว ยืดอก กลั้นหายใจ ประมาณ 5-10 วิ. แล้วก็เสร็จ!!!
(ไรว้า...อุตส่าห็ตื่นซะเช้า...มาแค่เนี๊ยะ.....เฮ้อออ ง่วงงง)

แล้วก็รอจนทุกคนเสร็จ แล้วก็เดินกลับไปที่รร.หาข้าวกินกัน
แล้วก็เลยมาตกลงมาที่ร้านราเมงหน้าทางออกสถานี่รร.ที่กะว่าจะมากินแต่ไม่ได้ลองซะที
ปกติเที่ยงปั๊บ ร้านจะเต็มปุ๊บ แต่พอดีเรามาถึงตอนเกือบ 11 โมงครึ่ง  ก็เลยว่างๆ

หน้าร้าน (ทั้งร้านมีอยู่ประมาณสิบกว่าที่มั้ง เป็นเคาเตอร์นั่งอ่ะ แคบๆ เล็กๆ)

เมื่อวานที่จะมากิน เพื่อนคนไทยแนะนำไว้ละ ว่าอันบนสุดนี่เด็ดที่สุด (มีตู้กดบัตรสั่งของข้างในร้านก็เลยหายห่วงในการสั่งอาหารไป) (มองไม่เห็นใช่มะ(จากรูปบน) เพราะว่าตู้มันอยู่ในซอกร้านจริงๆอ่ะ)

เครื่องปรุงที่นี่ดูดีและน่ากินเพราะมีเยอะพอสมควร (ร้านราเม็งทั่วไปมันไม่ค่อยมีไรอ่ะ)

พริกตำ(ขวดสีแดง) กระเทียมบด(ขวดสีขาว) ผักดอง, ขิงดอง(ไอ้ที่มันทีตะเกียบยื่นออกมาอ่ะ) ซีอ๊ว, น้ำส้มสายชู,น้ำมันรา,พริกไท

รอไม่นานนัก ราเมงที่รอคอยก็มา....
น้ำซุปหอมกรุ่น ข้นและมันพอสมควร รสชาติ หวานมันเค็มและหอม (น่าจะเหมือนที่ดูในที่วีแชมเปี้ยนที่ประมาณว่าเคี่ยวซุปจากกระดูกหมูส่วนต่างจนมันทั้งข้นมันแล้วก็หอม) มีหมูสองแบบในชาม มีเป็นแบบหมูแผ่นชาชู แล้วก็แบบที่เป็นก้อน ๆ ประมาณหมูสามชั้นเอามาตุ๋นซีอิ๊ว แล้วก็มีใข่ต้มยางมะตูมมาลูกนึง พร้อมหอมซอยและสาหร่าย

โดยรวมก็ดีกว่าที่เคยกินราเมงที่นี่(ญี่ปุ่น)มา (เอาพริกตำและกระเทียมใสในไข่แล้วกิน โอววว... รสชาตืที่คุ้นเคย และมันก็แก้เลี่ยนได้ดีด้วย) เส้นลวกได้กำลังดี หมูนุ่ม หอมอร่อยดี เพราะมีมันมากมั้ง ซุปก็หวานกระดูกหมู หอม และก็มันๆ ถ้าคนไม่ชอบคงรู้สึกเลี่ยนซักหน่อย แต่แค่นี้ เทียบกับบะหมีกากหมูสี่ก้อนที่บอยกินที่ไทยทุกคืนที่ไทย เฮอะ..แค่นี่เด็กๆ

(รวมๆก็อร่อยดีนะ...ตอนที่พิมพ์อยู่นี่ก็รู้สึกอยากกินอีกนะ..หรือสปาเก็ตตี้ที่กินเมื่อวานก็อร่อยเหมือนกัน กินอีกก็ได้นะ จะได้ไปลองเมนูอื่นบ้าง)(แต่ต้องดูงบก่อน เดี๋ยวท่านพ่อ เห็นบัญชีรายจ่ายแล้วพิโรธ...)
ออกมาตอนเที่ยงนิดๆ ก็เริ่มมีคนมาต่อคิวเรื่อยๆละ (ในร้านเนี่ย หลังจากพวกเรามานั่งซัก ห้านาที สิบนาที ก็เต็มพรืด)

แล้วก็แวะไปที่ไปรษณีย์กันต่อ เพราะเพื่อนจะส่งของที่เพื่อน(ที่ไทย)ฝากซื้อไปที่เมืองไทย (ไปรษณีย์ ที่นีเป็นเหมือนแบงค์ด้วยนะ มีการรับฝาก-ถอน-โอนเงินได้ พอเที่ยงหรือเย็นเลิกงาน จะมีพวกซาลารี่แมนมายืนกดเงินกันตรึม

ระหว่างรอก็อ่านหนังสือเตรียมสอบกันไป
(ปล. ส่งของแบบ EMS จากที่นี่กลับไทย ประมาณกิโลละพันเยนครับ)

พอเลิกเรียนก็เดินทางไปหาพี่ที่ร้านอาหารเกาหลีเพื่อคืนเมนูที่ยืมมาดู แล้วก็ไปตามด ูๆ ว่ามีอะไรคืบหน้าไม๊
ก็ได้เจอ(แล้วก็คุย) กับผู้จัดการร้านอีกคนที่พี่เค้าบอกไว้ อายุเท่าบอยนะ แต่แก่เดือนกว่า(เกิดเดือนสาม) ก็คุยสนุก ๆ งงๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับงานอ่ะ เค้าก็ถามว่าบ้านอยู่ไหน เรียนที่ไหน อะไรประมาณเนี้ยะ ไม่มีสาระอะไรเล้ยยยย
(พยายามส่งภาษาเต็มที่ ฟังออกประมาณ 60% ไม่รู้ก็ถามพี่เค้าว่าเค้าถามว่าอะไร หรือบางอย่างก็ให้พี่เค้าอธิบายให้) 

ก็คุย ๆ กันซักพัก แล้วก็นิ่งๆไม่มีไรละ ก็เลยถามพี่เค้าว่าแล้วนี่คือตกลงว่าไง เค้าก็บอกว่าถ้าว่างๆ วันอาทิตย์ก็มานั่งเล่นละกัน เอาไว้บอกผลอีกที  
(สงสัยจะปิ๋วป่าววะเนี่ย)

ก่อนกลับเค้าคงสงสาร (สงสัยปิ๋วแน่กู) ก็เลยให้ข้าวกล่องมากินเล่นกล่องนึง ก็เดินเล่นแถวนั้นซักพัก เดินดูของเรื่อยเปื่อย (ไหนๆเสียตังค์นั่งรถมาละ) สองทุ่มกว่าก็กลับหอ


มาดูข้าวกล่อง (รางวัลปลอบใจ)กัน

เป็นข้าวหน้ารวมเนื้อสัตว์ซึ่งมีซ้อนกันมาหลายชั้น

มีไก่ต้ม(อยู่ชั้นบนสุด) ที่แพลมๆข้างล่างไก่ต้มเป็นเนื้อย่าง ที่แพลมๆอยู่ข้างบนซ้ายไก่ต้ม เป็นไก่ย่าง ส่วนที่แพลมๆออกมาด้านขวาของไก่ต้มเป็นหมูสามชั้นแล่ต้มซีอิ๊ว แล้วก็มีพวกกิมจิ ผักเครื่องเคียงเกาหลี ที่ด้านข้าง

ก็เวฟกินซะ (จืดไปหน่อย เลยเอาซีอิ๊วมาเหยาะ แล้วก็เอากิมจิที่บอยซื้อมา มานั่งกินด้วย) ก็ดีนะ อิ่มดี ดูอย่างนี้นี่ กล่องอย่างลึกใช้ได้ ข้าวกับเครื่องก็เยอะอยู่นะ (ก็คุ้มค่ารถไฟไป)

แล้วก็จบซะที วันเกิดที่แสนจะธรรมดา และไม่ค่อยจะมีอะไรซักเท่าไหร่...(ก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้ว...อยู่ไทยก็งี้แหละ เซมๆ)
กะว่าพรุ่งนี้จะนอนให้เต็มเหนี่ยว ตื่นสายๆ เพื่อเป็นของขวัญให้ตัวเองละกันนะ (อีกละ)