ฉบับที่ 18
Jazzzzz

หลังจากที่ Made in Japan หมายเลขที่ 17 ออกไปพร้อมกับการมาเคาะประตูบ้านของไต้ฝุ่นลูกที่ 16 (ในอารมณ์ที่ทั่วโลกคัดสรรตั้งชื่อเรียกพายุอย่างสนุกสนานนั้น พี่ยุ่นของเรากลับตั้งชื่อไต้ฝุ่นเป็นลำดับที่ ซะง้านนน ...) ไต้ฝุ่นลูกที่ 16 เข้าใจว่าน่าจะเป็นเพื่อนซอยเดียวกับ น้องช้างสาร ที่นำโขลงถล่มเมืองไทยอย่างเมามัน มีอานุภาพให้ทั่วญี่ปุ่นประสบพายุฝนกระหน่ำหนักที่สุดในรอบปี ตามการคำนวณปริมาณน้ำฝนแล้ว เล่ากันผ่านโทรทัศน์ว่าปริมาณน้ำฝนในวันนั้นตกมากกว่า ปีที่แล้วทั้งปีซะอีก ... แปลกแต่จริง น้ำไม่ท่วม ... หลังจากชำเราเกาะญี่ปุ่นอยู่เพียงแค่สองวัน ไต้ฝุ่นลูกที่ 16 ก็เบื่อและจากไป ทิ้งร่องรอยความเสียหายให้เห็นประปรายตามรายทาง

และอีกเช่นกันหลังจากที่ Made in Japan 17 หลุดออกไป ก็ถูกไถ่ถามมาอย่างพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดหมายว่า ปี่กับขลุ่ยมันหายไปไหน ทำไมจบแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เลยคะ / ครับ / วะ และโว้ย ... ก็ขอชี้แจงดังนี้ครับ ผมเองก่อนส่งก็อ่านแล้วมันก็รู้สึกทะแม่ง ๆ ว่าจบแบบไม่เป็นเด็กดีเลย (จบดื้อ ๆ ) แต่ก็อุตส่าห์คิดเข้าข้างตัวเองว่า รู้สึกไปเองม้างงงง ... ว่าแล้วก็ส่งไปซะ ...เลยโดนซะ ..คุณแม่ไม่ปลื้ม ว่างั้น ... อิอิ ต่อไปไม่ทำแล้วคร้าบบบบ...


ฉบับนี้เลยขอกลับมาใหม่ คราวนี้ไม่เฉพาะ ปี่กับขลุ่ย ครับ กลองชุด กลองยาว ระนาด ตะโพน โทนเขมร มากันครบเลยครับ เพราะฉบับนี้จะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับคอนเสิร์ตแจสที่เกิดขึ้นในวันที่ 15 ตุลาคม 49 เนื่องจากงานฉลองสิริราชย์สมบัติครบรอบ 60 ปี ทางสถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงโตเกียว ก็ได้จัดคอนเสิร์ตแจส ขึ้นมา โดยเป็นการแสดงแจส ระหว่าง วงดนตรีไทย และวงดนตรีของญี่ปุ่นครับ ... ทำไมถึงเป็นแจส ??? สถานทูตฯ มีคำตอบว่า เนื่องจากในหลวงท่านทรงโปรดดนตรีแจส และทรงมีพระอัจฉริยภาพในด้านดนตรีอย่างที่พวกเราเคยได้ยินเพลงพระราชนิพนธ์กัน ... เมื่อเป็นดนตรีแจส สำหรับญี่ปุ่น อันดับหนึ่งคือ วงของคุณซาดะโอะ วาตานะเบ ซึ่งคิดว่าผลงานของท่านอาจารย์ซาดะโอะ น่าจะคุ้นหูชาวแจสเป็นอย่างดี และสำหรับวงดนตรีไทย เราก็ได้วงฟองน้ำ ผู้เป็นเต้ยในการนำเครื่องดนตรีไทยมาบรรเลงเป็นแจสจนมีชื่อเสียงมาแล้ว ...

ในฐานะที่แอบไปเป็นลูกงานกับเค้าด้วย เลยมีโอกาสพบปะตัวเป็น ๆ ของวงฟองน้ำ เป็นบุญตัวกับเค้าด้วยครับ ... บางคนอาจจะยังไม่รู้เหมือนผมเมื่อสามวันก่อนว่า วงฟองน้ำ มีหัวหน้าวงเป็นคนอเมริกัน ชื่ออาจารย์ บรูซ แกสตัน ... อาจารย์บรูซ มาอยู่เมืองไทยสามสิบกว่าปีแล้ว ( มากกว่าอายุผมซะอีก ดังนั้นจึงไม่ต้องสงสัยว่าอาจารย์แกจะพูดภาษาไทยชัดและลึกซึ้งกว่าผมอย่างแรง ) อาจารย์บรูซเกิดมาหลงใหลลุ่มหลงในเครื่องดนตรีไทย จึงได้เริ่มต้นเรียนดนตรีไทยจนแตกฉาน และเป็นหนึ่งในสามผู้ก่อตั้งวงฟองน้ำขึ้นมา ปัจจุบันฟองน้ำได้แตกฟองออกเป็นสมาชิกมากมาย แต่ยังมีเอกลักษณ์คือการนำดนตรีไทยมาเล่นประยุกต์ร่วมกับดนตรีสากลด้วยรสชาติกลมกล่อมเหมือนเดิม ...


ด้วยเกียรติลูกเสือสำรองสามัญรุ่นใหญ่ มองการณ์ไกล ก่อนหน้านี้คนหูหนวกทางดนตรีอย่างผมไม่กระดิกในความสุนทรีย์ของแจสเลย ก็ฟังแต่เพลงประเภท ชั้นรักเทอ เทอรักชั้น เรารักกัน มันก็รักเทอ พูดไปก็อายเค้า ยิ่งแวบแรกที่เห็นพี่ ๆ วงฟองน้ำ .... ขอโทษนะครับ เดินสวนกันที่ถนนต้องยกมือทั่วหัว กลัวแล้วครับพี่ ... แต่ละคนโจรเราดี ๆ นี่เอง อย่าว่าแต่แจสเลย บอกว่าเล่นสามช่ายังต้องสงสัยเลยครับ แบบว่า sound มันไม่ให้อ่ะ .... จนวันนี้ที่มีโอกาสหนีบตัวเองไปฟังวงฟองน้ำ กับวงอาจารย์ซาดะโอะ ซ้อมร่วมกัน แค่สัมผัสแรกก็รู้สึกถึงว่า “ ป๋า ” ของทั้งสองวง เนื่องจากทั้งสองวงเป็นวงที่คิวทอง (ไม่ใช่สนุกเกอร์) ทั้งคู่ วันนี้ซึ่งเป็นวันก่อนวันคอนเสิร์ตหนึ่งวันที่มีโอกาสซ้อมร่วมกันเป็นครั้งแรก ผมแอบวิตกในใจว่าจะไหวเหรอวะ พรุ่งนี้จะของจริงแล้ว และคงไม่ใช่ผมคนเดียวที่แอบความวิตกไม่ไม่มิด ผู้จัดหลายคนก็คงหวั่น ๆ เหมือนกัน ... แต่เพียงแต่สิบนาทีของการซ้อม ทุกสิ่งทุกอย่างก็รื่นเริง อุทานได้คำเดียวว่า “ ป๋าว่ะ ” แค่การพูดตกลงกันไม่กี่ประโยค ทุกคนก็เล่นเหมือนกับเล่นที่โรงเบียร์เยอรมันฯ ด้วยกันทุกเย็นซะง้านนนน... เพียงแค่มีโอกาสเข้าไปฟังการซ้อม ความเหน็ดเหนื่อย ความอ่อนล้าที่จัดเตรียมงาน ความอ่อนเพลียที่ต้องลากสังขารออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่อยู่หลายวันก็อันตรธานหายไป อย่าหาว่ากระแดะเลยครับ ... มันรื่นรมย์ผ่อนคลายเหมือนหลุดเข้าไปล่องลอยอยู่ในอีกโลกหนึ่งยังไงยังงั้นเลย...

หลังจากที่ช่วงหลัง ๆ นี้เมืองไทยทยอยผลิต Event ที่เห็นแล้วชวนเหน็ดเหนื่อยใจมาติด ๆ กันหลายเรื่องแล้ว อย่างน้อยถ้าปิดท้ายปีด้วย Event งาม ๆ อย่างคอนเสิร์ตแจสแบบนี้ อย่างน้อยก็อาจจะทำให้ใครบางคนที่ละเหี่ยใจไม่ลืมว่าจริง ๆ แล้วปีนี้เป็นปีสิริมงคล ก็ดูจะเป็นการส่งท้ายปีเก่าที่ดีไม่น้อยครับ

แบทแมน

superhero21@hotmail.com